Libros recomendados – Faro de Vigo – .

Libros recomendados – Faro de Vigo – .
Libros recomendados – Faro de Vigo – .

As bruxas que nos rodean

[–>[–>

Una narración que enfeitiza

[–>[–>

PILAR PONTE

De certo, a portada de Andrés Meixide resulta una entrada perfecta para ese bosque oscuro que nos agarda nas páxinas de Pel de cordeiro, una nueva novela de Ledicia Costas -sen dubida, estamos diante dun texto engaiolante, dunha narración que ha de engadar as lectoras e lectores de noso-, e é que nada tan tenro como o año no fondo bucólico dos xardíns do pazo en contraste co arco vexetal que precede a negritud.

Así é tamén o contido, un habitar no medio, entre el mundo dos vivos eo das sombras a través de das figuras das bruxas, das do XIX e das do XXI, moi próximas nas súas vivencias mais separadas por dos séculos que nos van permitir ver a diferenza en como se percibe a su existencia. As de antes, pobres, mais poderosas e fascinantes, len a Natureza e fabrican velenos e apócemas para recuperar el apetito sexual e non saben escribir e por iso rexistran as aldraxes na cabeza para cando chegue o momento da vinganza porque “o sino da nosa estirpe”. é sermos traizoadas polos hogares”. Elvira, Mariña, Catarina… son historia que nos roubaron y que ahora Ledicia nos ofrece una oportunidad de recuperar.

Una obra dividida en dos partes que levan el nombre de sus protagonistas, Catarina y Lola; ea elas súmase un Espazo liminar aberto entre o recoñecemento eo vaticinio. Una autora busca a través de la técnica narrativa marcar esa distancia temporal tamén no discurso. Na primeira impera a narración en terceira persoa e mandan a lenda, a traidición oral, o sabor dun pasado ambientado na aldea de Merlo e mais no Pazo de Oca que nos imbúe de realismo ao les dar una forma, un son e mesmo uns verosímiles recientes aos espacios de la historia. En la segunda volvemos a presentar a través de la narración de Lola protagonista, que se abre aos diálogos en estilo directo de diferentes personas en un discurso coloquial dominado por espacios urbanos.

A comuñón coa natureza, a aperta do telúrico, as sombras que nos desacougan e nos protexen ea sombra que deixamos conforman o escenario inmaterial no que nos mergulla a autora e onde o poderoso momento do parte se converte en xénese e remate. Mais a ese mundo fantástico e gótico Costas engádelle o realismo social a través de la denuncia das múltiples formas que pueden adquirir o maltrato á muller especialmente o de carácter obstétrico e xinecolóxico.

Na novela tamén están presentes o esperar sexual, o amor, a entrega ea traizón porque hoxe coma onte “Talvez a covardía sexa iso: fuxir cando tes a posibilidade de quedar”.

“Non sabes ahora, pero sabrás” que esta é a porta á escuridade na narrativa de adultos de Ledicia, a “au-ro-ra” do que agardamos sexa unha longa viaxe polo mundo das tebras onde quizais teremos ocasión de volver a Merlo, xa cuberto por sempre pola néboa.O dito: una novela que enfeitiza.

  • PEL DE CORDEIRO (2024)

    Ledicia Costas, Vigo, Xerais, PVP. 18,52€

[–>[–>

Lirismo sen trascendencia

[–>[–>

Para una lectura lixeira

[–>[–>

Heitor Mera

Dakota –o poemario da autoría de Masha Álvarez, reconocido con Premio Victoriano Taibo, 2023,

está organizado en dos grandes partes. Nunha delas a autora expresa una época da su vida, situada nunha pequena vila do Estado de Dakota do Sur, en EE UU. Básicamente, o que fai Álvarez devén un ejercicio de memoria. Cóntanos así experiencias vividas, fálanos de personas e, o más interesantes, leva a termino una descripción paisaxística del lugar. Canto á segunda parte, esta vén conectar xa co País. Dela, tamén saen una serie de lembranzas e reflexiones sobre situación e personas da su vida.

En este momento dado, esta lectura lixeira puede ser entretida por algún dato curioso o polo simple feito de irnos contando a autora una serie de cousas totalmente inseridas na intrascendencia. De verdad, pode ser entretido se non hai ninguna outra lectura á man.

No que atinxe á achega artística do libro, habrá que facer uha serie de consideraciones necesarias, coido, non só para esta autora. E é que non é o mesmo xogar a que conduce un coche a conducir realmente un coche. Da mesma maneira, non é o mesmo xogar a que escribes poesía fronte ao feito efectivo de escribila. Recomendaríalle á autora de este libro que repasase os preceptos básicos do xénero poético, que repase tamén as características no eido da tipoloxía textual y que compare o que ela fai co que realmente pretende facer. Non sería de máis que mergullase nos recursos estilísticos propios da lírica para de vez en cando tirar deles, xa que a literatura ten una intención estética y de estrangulamiento que a fai especial fronte a otras manifestaciones escritas.

Chama a atención que non haxa neste libro absolutamente nada que sorprenda o que implique un esfuerzo creativo. Volvemos ao mesmo: cóntansenos una serie de cousas que ben podrían estar organizadas como un texto prosístico e andando. Xa está o “poemario” feito. Isto non é poesía. Paréceme más creativo o texto da contraportada que nos vende o libro (bastante más literatura e coñecemento das ferramentas que a sustentan) que o Dakota que nos ocupa. Se esta é una poesía que nos ofrecen como novas xeracións, ao mellor o que diez que dimitir e resignarse é este crítico. A literatura non é unha ocorrencia. Hai que ter talento e traballalo.

  • DAKOTA (2024)

    Masha Álvarez, Vigo, Galaxia, PVP. 11,02€

[–>[–>

De pandemias y policías

[–>[–>

Retranca, desenfado y entretemento

[–>[–>

XOSÉ FEIXÓ

Unha gripe cabaluda, de Bieito Iglesias Araúxo (Coles, 1957), un autor, sen dúbida, ben prolífico -velaí da súa autoría, entre otros diversos títulos, Luanda (1990), Aventura en Nassau (1991), Vento de seda (1992) ), Miss Ourense (1994), O mellor francés de Barcelona (1999), A vida apoteósica (2001), Amor e música lixeira (2004), Contos da terra da tarde (2011), Guías caninos (2019) e moitos relatos breves -,que vén de publicar Aira, Editorial , conforme o regreso, años después, do inspector Benito Marañao, e do propio autor, nunha especie de peche de ciclo, que poida que non sexa tal, pero que tal e como comeza esta noveliña breve -”Veu o andazo e hóubonos matar”-, tal e como continúa -“A casa cáeme enriba”-, e tal e como remata -”Estou cheo da policía”, “Síntome raro”, “non me apetece seguir con Marita” -, confesando además que os seus “planos futuros” pasan por “enterrarme un año no torrón rural ou tal vez emigrar, se o pai faltase”, o que significa, para ela, a quen llo confesa, enzoufarse “nos zudres da aldea” , é o que nos suxiren, coma fin dunha viaxe ou retorno a Ítaca, farto dunha vida sen outros horizontes. Mesmo a elección do emprego de deixes dialectais marca o retorno ás orixes.

E no medio de todo anterior, eis a pandemia de 2020, o traballo policial, as rúas desertas, a investigación dunha morte misteriosa…, pero sobre todo, deixa á descubrir moitos dos danos colaterais daquel crisis sanitaria que padecemos, tanto os físicos como aqueloutros de carácter mental. Velaí o que mellor podrá aproveitar o lector, tal vez reviviendo o constatando o que veu e sentiu, ateigado de quebras. Con todo, non falta o humor, a retranca, o desenfado eo discurso lixeiro, que colaborarán a una entretida lectura.

  • 1717034869_363_Libros-recomendados-%E2%8

    UNHA GRIPE CABALIDA (2024)

    Bieito Iglesias, Allariz, Aira, PVP. 16€

[–>[–>

Deporte y derechos

[–>[–>

Cun final aberto á imaxinación

[–>[–>

MARÍA NAVARRO

Entre un caso trintena de textos que se presentó á sexta convocatoria del Premio de Literatura Infantil Carlos Mosteiro, o xurado decidiu outorgar o galardón á obra Fóra de xogo de Xosé Luis Baños de Cos, una narración que enxalza o valor da amizade de dúas rapazas que comparten a súa afección ao fútbol que han de levar en secreto dado o país de orixe de ámbalas dúas que restrinxe liberdades e veta o desenvolvemento de actividades ás mulleres como se nunha pelota houbera calquera sorte de adscrición de xénero, como se prohibirlles ás mulleres e ás nenas xogar ao balón fose unha medida que as puidese recluír no fogar. O desexo de manifestar o seu desacordo co réxime imposto e as ansias de amosar a súa disconformidade levan a Zainab ea Sahraa a desoír as advertencias dos gobernantes acerca de que poden ou non facer e por iso deciden ficar nunha parte afastada do patio para practicar aquí que Más les gusta facer que é xogar ao fútbol, ​​enarbolando a bandeira imaxinaria da igualdade aínda que sexa uns minutos al día.

Trátase, pois, dun texto no que se reivindica un dereito a través del deporte eo soño de acadar un mundo mellor, onde homes e mulleres convivan pacificamente facendo aquilo que cada un quere ou sabe, aínda que para iso teñan que sortear algún atranco familiar que sobrevoa o seu ceo en forma de corvo ou pomba.

Al largo de la narración advírtese que as cativas aceptan a realidade que les tocou vivir, mais ao mesmo tempo tamén a consciencia de que o cambio é posible e que podrá ser efectivo se elas o teñen como un obxectivo para o su futuro na roda cotiá da vida , para que algo cambie hai que cambiar algo, habrá que mudar pareceres se o que se pretende é que algo se mova.

[–>[–>

O final aberto á imaxinación achega á historia unha áncora á que aferrarse que implica seguridade e determinación e ás cativas, diso, non lles falta.

  • 1717034869_499_Libros-recomendados-%E2%8

    FORA DE XOGO (2024)

    JL Baños de Cos (Ils. Agustina Shuan), Vigo, Galaxia, PVP. 12,82€

Suscríbete para seguir leyendo

 
For Latest Updates Follow us on Google News
 

NEXT Se entregan 1.500 libros “Juntas Invencibles para adolescentes”